درباره

«ابوذر می‌دانست که اگر خاموش باشد فریب، استثمار و ذلت نیز توجیه می‌شود، برای مردم توجیه می‌شود. لااقل من فریاد کنم تا مردم بدانند که دچار چه سرنوشتی‌اند، تا اشرافیت را و ذلت را و بت‌پرستی را در جامه زیبا و نوین توحید لااقل بشناسند. این بود که رسالتش را انجام داد…
ای ابوذر آرام باش که تو جز رسالت الهی خویش را انجام ندادی، راست گفت رسول خدا:
تنها زندگی می‌کند، تنها می‌میرد و فردا تنها برانگیخته می‌شود: هم در قیام قیامت، هم در قیام هر عصری.»*
دکتر علی شریعتی

گروه ابوذر جمع کوچکی از فعالان فضای مجازی‌ست که برای پاسداشت حقیقت و اخلاق گرد هم آمده‌اند. گروهی که نه وابسته به دسته و نهاد و جمعی سیاسی‌ است و نه‌ با دغدغه‌ی انتخابات ریاست جمهوری شکل گرفته است.
«احمدی‌نژاد بدون روتوش» را شاید بتوان دردنامه‌ی این جمع نامید که در دهه‌ی چهارم انقلاب اسلامی از بی‌فروغ شدن نقدهای واقعی، خلاقانه و اخلاقی می‌نالند و از گرد و غبار تهمت، توهین، شایعه‌پراکنی و بی‌انصافی به سرفه افتاده‌اند.
گروه ابوذر گرچه تلاش‌های دولت‌های نهم و دهم و شخص احمدی‌نژاد را می‌ستاید ولی دغدغه‌اش حمایت از دولت نیست، و گرچه نقدهایی واقعی به احمدی‌نژاد دارد ولی فضای ماکیاولیسم رسانه‌ای و نقدنماهای مبتذل را برنمی‌تابد.
مسأله‌ی گروه ابوذر گرچه احمدی‌نژاد هست، اما تنها احمدی‌نژاد نیست، چرا که بی‌اخلاقی و تهمت و توهین و تهدید علیه کسانی که فکر می‌کنیم با نگاه ما به گفتمان انقلاب اسلامی زاویه دارند مسبوق به سابقه است. این رفتار پیش‌تر علیه برخی اصلاح‌طلبان و حتی برخی از چهره‌های سابقه‌دار انقلاب اسلامی -هرچند نظر و عملکردشان نادرست بوده باشد- به کار رفته است. دردناک این است که نه‌ تنها بوی بهبودی از اوضاع نشنیده‌ایم، بلکه عیان‌ترین و بدسیماترین مصداقش را در همین فضای اخیر علیه احمدی‌نژاد و اطرافیانش دیده‌ایم و دردناک‌تر نارسا بودن صدای حامیان منصف دولت و طنین صدای گوش‌خراش کسانی‌ است که با همان روش‌های غیراخلاقی به حمایت از احمدی‌نژاد و تخطئه‌ی منتقدان می‌پردازند.
شاید ابوذرها تنها زندگی کنند و تنها بمیرند، اما همیشه ابوذرهایی خواهند بود که نگذارند جلوه‌ی گفتمان اسلام محرومین و پابرهنه‌ها زیر روتوش‌ها محو شود.

* برگرفته از جلد سوم مجموعه آثار

ویژه‌ها